Yazı kategorisi: Bebekle birinci yıl, Genel, zennube'nin aklından geçenler

Çalışmadan nereye kadar? 

Ela’ya hamile kaldığımda proje bazlı bir işe girmiştim. Mayıs’ta bitecekti ama o günleri bile göremeden, hamileliğimin 8. haftasında bol mide bulantısı ve kusma ile kapattım iş hayatımı.

Bugüne kadar bütün bebek hayalim ilk bir yılı beraber geçirmek üzerineydi. Bunu sağlayamadığım sürece de bebek sahibi olmak istemedim. Bu, kulağa ukalaca gelse de, cidden en büyük hayalimdi, bekledim.

Kendisi çok küçükken anne babasından ayrılmış biri olarak bebeğim benden başka kimseyle büyümesin istedim.

Şanslıydım. Annemin kurduğu alt yapıyla tuzum biraz kuruydu. Çağdaş’ın işi bir süre ikimizi idare edebilecek gibiydi. Ben de öyle çok marka giyen, lüks seven biri olmadığım için tek maaşla hayat kolaydı. Böyle bakınca tamam dedik, yapabiliriz.

Ve böyle başladı bizim “denemelerimiz”.

Ela sağolsun çabucak geldi, hiç bekletmedi bizi. Öyle olunca, zaten huzursuz bir iş yeri olan projecibaşı işimden ayrılmak zorunda kalışıma üzülemedim bile.

Sonrası güzel bir yaz ve tatlı bir hamilelikti. Ekim’de Ela doğdu ve bugün buradayız.

Bu süreçte -çok şükür ki- hiçbir şeyden geri kalmadan, bir şekilde rahat yaşadık. Yine de insan kendi kazandığı parayı çabuk özlüyor. Onun verdiği o özgürlük hissi, evdeki her şeye ortak olma hissi çok ferahlatıcı. Hele ki benim gibi kafayı rollere, kadın erkek eşitliğine taktıysanız 🙂

Şimdi burada en az 9 ay daha evdeyim. Ela 18 aylık olduğunda kreşe başlamalı diye karar verdik du bakalım. Bu sürede ancak gönüllü işler yaparak kendimi mutlu ve faydalı hissediyorum ama iş yapamam. Çocuk büyütenler hele ki tek başına bakanlar bilir ki deadlinelarla bebek çok çok zor. Bu yüzden homeofis bile olsa çalışamam Ela evde olduğu sürece. O kreşe başladığında benim de entegrasyon kursum başlayacak. Ya da belki o kreşe gitmeden de başlatabiliriz bilmiyorum bakmam lazım. Alman devletinin göçmenlere sunduğu bir hizmet: dil kursu + genel Alman kültürü ve yaşantısı dersleri. Bu bittikten sonra ya iş aramak var önümde ya da iş kurmak.

Ben hiç ticaret insanı değilim o yüzden dükkan açmalı işler değil de, freelance yapabileceğim bir işe girişmek niyetim. Becerebilirsem fotoğrafçılık yapmak istiyorum. Bunun için önümdeki yol uzun ama neden olmasın? 40-50-60 yaşında kariyer değiştiren varken, bence bu da mümkün. Eğer olmazsa da zaten kendi mesleğim bir yerde duruyor, tozlansa bile bir işe yarar sanırım.

İşte o zamana kadar ehliyetimi yenilemeli, dil öğrenmeli, Ela’yı büyütüp bir yandan fotoğraf öğrenmeye başlamalıyım.

Bazen Instagram’dan soranlar oluyor, “nasıl gittiniz?” “ne iş yapacaksın?” Merak edip soramayanlar da vardır, onları da buradan doyurayım istedim.

Evet canlarım, hayat çalışınca, günün sonunda eve gelip dinlenince, kendi paranı kazanınca güzel. Ben bunu bile bile, çok içtenlikle Ela’ya sarılıyorum. İlk 1 yıl demiştim, daha bile fazlası için şansımız oldu burada. Ne kadar sevinsem az. Şimdi tek yapmam gereken amacıma odaklanıp Ela yanımdayken olabildiğince beraber vakit geçirip çocukluğuna doymak.

Muhtemelen 1 yıl sonra yepyeni telaşlarla uğraşmaya başlarım. O zamana kadar bol bol parklarda yürümeli, şarkı söylemeli, yorulsam da tadını çıkarmalı günlerimiz olsun.

Bazen kafam atıyor, iş bile değiştirme, hemen kendi alanında bir iş bul başla diyorum. Sonra hem mümkün olmadığı hem de öncelikli hayalimin o olmadığı aklıma geliyor. Önce doyalım kuzumla, hayat zaten tüm zorluklarıyla kapıda bekliyor.

Not: Şimdilik tek planım İstanbul’daki arabamı satıp kendime harçlık yapmak. Kendimi filmlerdeki gibi hissediyorum. Genç bir kadın, bir bebek, yeni bir ülke, kadının annelik ve kadınlık dertleri, bir de üstüne işsiz güçsüz körelme psikolojisi… Arka plandaki koca yeni işine alışmanın derdinde, evde herkes adaptasyon çilesinde… Kesin çekilmiştir bu film.

Öyle işte canlarım, ben de insanım. Hem de öyle havalı internet anası bile değilim, dümdüz duruyorum ortada. Hem içimi dökeyim hem de meraklısına magazin olsun dedim, paylaştım.

Buraya kadar okuyan, zahmet eden herkese teşekkür ederim ❤

Z.

Reklamlar

Çalışmadan nereye kadar? ” için 2 yorum

  1. Valla ben de mesleğinin ne olduğunu merak edenlerdenim 🙂 Nedense, insanlarin nereden mezun olduklarini ne meslekle mesgul olduklarini merak ediyorum.
    Benim de ilk bir yil bebege bakmak gibi bir istegim var ve acikcasi ben meslegimi de artik sevmiyorum bana cok agir bir yuk olarak geliyor. Keske benim de freelance yaparim diyebildigim bir meslegim olsaydi, bu yuzden ozeniyorum sizlere. Zaten simdi ki aklimda olsa grafiker falan olurdum herhalde. Bebekleyken bir de is güç düşünmek bana cok agir geliyor, bebegin keyfini istedigim gib, ciakaramiyorum. O uyurken de is güç düşünüp ona yogunlasmaya calismal yerine ayaklarımı uzatmak dinlenmek ya da bebek gelisim üzerine kitaplar, makaleler okumak istiyor insan. Yazdigin gibi “deadline”li her sey beni geriyor. Mesela ben su anda kendi maasimi “yaratmak” icin proje yazmak zorundayim. Çok komik, agir ve can sıkıcı bir yük. En güzeli senin de bahsettigin gibi belki de kariyer degisikligi, cunku insan mesleginde mutsuz olunca tum yasamini etkiliyor malesef, ama ben o kadar cesretli degilim (hem kendine güven açısından hem de “mahalle baskısı”ndan. Bol sans yeni hayatinda, eminim her sey güzel olacaktir <3. Fotografa yonelirsen, isterim Ozan'la güzel fotolarimizi Almanya semalarinda. Hatta Ozan ve Ela oynarken kum havuzlarında, ormanlı Alamanya parklarında falan 🙂 Tema da yaptım 🙂
    Sevgiler.

    Beğen

  2. İstanbul’dan İzmir’e yerleştim, iş bulamadım, şu an 5 aylık hamileyim. Benim de hayalim çocuğumu en azından 1 yaşına kadar kendim büyütmekti, çok şükür gerçekleşecek ancak gerçekten de çalışmadan nereye kadar düşüncesinden de kendimi alamıyorum. Bu yazı bana çok iyi geldi, teşekkür ederim.

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s