4 yaşında bir çocuğun annesi olarak, kendi çocuğumla ilişki rehberim*

*Uzman değilim.

Sonbaharda çiçeklenen ağaçlar olduğunu daha önce hiç farketmemiştim. 💕 Ekim ayı bizim evde yeni yıl gibi 4 yıldır. Geçen yılın muhasebesi, kızımızın ne kadar büyüdüğü, kendimizce neleri iyi yaptığımız, neleri çok da iyi yapamadığımızın bir muhasebesi belki… Tam da bu zamanlar, normaldekinden daha fazla mesaj geliyor bana. “Annelik” ile yatıp kalktığım ilk 2 yıldan sonra ben değiştikçe, takip eden arkadaşların bebeler de büyüyünce odağımız değişti, başka konularda yazışıp dertleşir olduk. Fakat işte doğum günü haftaları, hepimizi alıp 4 yıl geriye ışınlıyor sanki. Onca mesaja dönsem de cevap veremediğim bir sürü kişi oldu. Ben de çoğunun sorduğu o ortak soruya buradan cevap vermek istedim. Ki son zamanlarda çocuklar biraz çıldırmış gibi olduğu için pek çok arkadaşımla da konumuz yeniden baya bi annelik oldu. Demek konu bu kadar “ben buradayım” diyor.

Terrible two’da ne yapılır? Siz 3 yaş geçişinde ne yapmıştınız ya da 4 yaşta bizi ne bekler? Anne olarak soruyorsunuz, uzman değilim elbette. Ama merak ediliyor işte. Özellikle doğum günü yeni geçmişken, vakit ayırıp dönemediğim bir sürü mesaj var. İnatla nasıl baş edeceksiniz? İyice ergen oluyorlar çıldırmak üzereyim vs vs… Ben buna cevaben, “anne gözüyle” şunu söylüyorum dilim döndüğünce:

4 yıllık annelikte defalarca kendini kanıtlamış olan, hiç şaşmayan nokta: Bana yapılmasını istemediğim hiçbir şeyi kızıma yapmıyorum. Bence yeterince dengeli bir ilişki çıkıyor ortaya.

“aramızda kalsın” dediyse kimseye söylemiyorum.
Ağlıyorsa dinliyorum.
Hayatın gerçekleri onu üzecekse, saklamak yerine yanında durup üzüntüsüne ortak oluyorum.
Hiyerarşiden uzak bir çekirdek aile hayatı kurmaya çabalıyoruz ana baba ikimiz de.
Evet onu korumak için son sözü benim ya da babasının söylemesi gerekiyorsa söyleyerek ama onu aciz ve “küçük” hissettirmeden…

Bunlar kulağa basit gelen ama biz küçükken bize pek uygulanmamış şeyler. Deneyen bunları şıp diye yapamadığını, zorluğu görüyor. Denemeyen küçümsüyor, tepenize çıkarın diyor.

Ben başta zor gelse de sonradan tadını almış biri olarak, kızımla güzel bir frekansta buluşmuş, iyi bir ilişkide hissediyorum.

Buraya varmak için çok arkadaş sohbeti, çok kitap, çok akıl danışma ve birkaç uzman gerekti, doğru. ÖSS hazırlıktan bu yana en çok “ders çalıştığım dönem” kızımla açıldı. Ama kitaplara tapmak değil, okuyup kalbimden süzüp, içimden gelen sesi daha berrak duymaya yaradı. Bazı öneriler bizim evde hiç işe yaramadı, bazıları ilaç gibi geldi…

Eğer denemekten çekinen ama merak eden taraftaysanız çabanız çok kıymetli olacak emin olun. En azından, bize istemeden de olsa yapılan yanlışları tekrar etmeme şansımız var.

En azından denedik deriz. 💚

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s