Depresyon mu bu? Yoksa kolay geçecek bir bunalım mı? 

Emzirmek değil belki tek sebebi ama şu sıralar depresyonun içine doğru çekiliyorum… Burada her konuda ahkam kesip kendi gerçeğimi sussam yalan söylemiş olurdum. Üzgünüm. Yorgunum. Depresifim. Ve ne yapacağımı kestiremiyorum… Instagram’a sığmaz diye, sitede dursun yeri belli olsun diye bu yazıyı yazdım. Eğer okuyup fikir verebilirseniz, destek olabilirseniz çok büyük bir iyilik yapmış olursunuz… Şimdilik…

Anneliğimin 2. ayı

Evde bir bebek olalı, içimden insan çıkalı 1 ay olmuş, bitmiş bile. Bu sürede 19 gün emmeyen Ela emmiş, eve bir miktar huzur gelmiş. Ama gaz da hiç beklemeden ortaya çıkmış. Bu havalar hep dün gece bebek gazsız uyudu diye 🙂 Evde bir bebek olunca, insan ‘oha ya ben bu konuda hiçbir şey bilmiyorum!’ hissini…

Anneliğimin 1. ayı

İlk ayı bile kendi içinde bölmek gerek bence. İlk 15 gün, eve gelen bebeğin sarhoşluğu, eğer ilk günden gazlı bir bebek değilse kafa rahatlığı, bol uyku demek. Biz şanslıydık, Ela 38+1’de doğdu, böylece tahmini doğum tarihine 2 hafta vardı. Bebelerin gelişim ve büyüme atakları “beklenen doğum tarihine” göre oluyor, o yüzden Ela doğduğunda, olaylı gecelere…

Bebek geldi, işler değişti! – Yaşasın hafifleyen lohusalık

Aylar önce, aç kalmaktan dertli, devamlı kusan bir hamileydim. Depresyonun göbeğindeydim ve çok daha karanlık bir yüzümle buradaydım. Aradan geçen ayların sonunda şu anda bir gece yarısı, göğsümde slingde uyuyan bir bebe, kafam uykusuzluktan güzel olmuş halde karşınızdayım. Ve mutluyum =) Hiç ummayacağım kadar, ferah, hafif, efil efil bir mutluluk hali hakim. Bunun bir sebebi…